Ο Σεβ. Μητροπολίτης Φιλιππούπολης Νικόλαος πραγματοποίησε ομιλία κατά τη διάρκεια της Πολυαρχιερατικής Θείας Λειτουργίας που τελέστηκε στην Ιερά Μονή Κηρύκου και Ιουλίττας στην κατοικία Γκόρνι Βόντεν Δήμου Ασένοβγράντ (Στενημάχου) Βουλγαρίας στις 15 Ιουλίου 2023, προεξάρχοντος ο Σεβ. Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνας κ. Εμμανουήλ.
Διαβάζοντας κανείς προσεκτικά την ομιλία του Φιλ/πολεως Νικολάου, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει τις αλλεπάλληλες επιθέσεις στην πρωτοκαθεδρία και τα προνόμια του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, καθώς και τα επακόλουθα κολακευτικά λόγια για αυτά.
Ακολουθούν ορισμένα αποσπάσματα από την ομιλία του, συνοδευόμενα από σχολιασμό του Doxologia Infonews.
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: «Είναι εξίσου σημαντικό εμείς οι επίσκοποι όλου του Ορθόδοξου κόσμου να είμαστε ενωμένοι μεταξύ μας, όπως ήταν ενωμένοι οι προκάτοχοί μας όταν έπρεπε να υπερασπιστούν την πίστη και την Εκκλησία.
Έχω αναρωτηθεί γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι τόσο ανθεκτική στους ανέμους του χρόνου; Και η απάντηση, νομίζω, είναι: δεν υπάρχει κέντρο διοίκησης εδώ για να εκδίδει εντολές. Κανείς εδώ δεν αναιρεί στον εαυτό του το δικαίωμα να είναι η τελική πηγή της αλήθειας. Εδώ, κάθε φωνή εκτιμάται εξίσου και εξίσου σημαντική και έχει το δικαίωμα να ακουστεί. Ναι, οι αποφάσεις στην Ορθόδοξη Εκκλησία λαμβάνονται αργά, αλλά όταν λαμβάνονται συλλογικά, είναι αλάνθαστες.
Η φωνή του Αγίου Πνεύματος ακούγεται στο εκκλησίασμα της εκκλησίας, όπως ακουγόταν στις μεγάλες συνόδους της αρχαιότητας, αλλά και στη συνέχεια μέσω της αδελφικής επικοινωνίας μεταξύ των επισκόπων όλου του Ορθοδόξου κόσμου, βασισμένη στον αλληλοσεβασμό, την πεποίθηση ότι μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες, ότι έχουμε τον ίδιο στόχο και τελικά την αγάπη μας ο ένας για τον άλλον και την αγάπη μας για τον Ιησού Χριστό.
Ως εκ τούτου, σήμερα, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι απαραίτητο να διατηρήσουμε ενεργό διάλογο μεταξύ των κατά τόπους Ορθόδοξων Εκκλησιών και να βοηθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να ξεπεράσουμε τους κινδύνους που κρέμονται πάνω από την Εκκλησία. Εμείς στη Μητρόπολη Φιλιππούπολης, και πιστεύω ότι όλοι οι αδελφοί μας στις επισκοπές της Μητρόπολης της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, είμαστε ανοιχτοί σε έναν τέτοιο διάλογο με βάση τις αρχές που αναφέρθηκαν παραπάνω.»
ΣΧΟΛΙΟ DOXOLOGIA INFONEWS: Είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε στον Μητροπολίτη Νικόλαο ότι σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες και την κανονική αιωνόβια παράδοση της Εκκλησίας μας, ο εγγυητής και θεματοφύλαξ της Αλήθειας, η ορθή ομολογία της διδασκαλίας της Εκκλησίας και η ορθή εφαρμογή του κανόνων είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που είναι το Κέντρο της Ορθοδοξίας.
Προφανώς, ο Νικόλαος αρνείται τους κανόνες και τα προνόμια του Οικουμενικού Πατριαρχείου που επιβάλλει η Εκκλησία. Όσο κι αν αρέσει στον Νικόλαο, η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ένα κέντρο. Είναι η Κωνσταντινούπολη, συγκεκριμένα το Φανάρι. Όλα τα άλλα είναι επαρχίες.
Και ακριβώς επειδή έχει «κέντρο διοίκησης», η Ορθόδοξη Εκκλησία άντεξε και θα αντέξει στους «άνεμους του χρόνου». Γιατί η ιστορία έχει επίσης αποδείξει ότι πρέπει να υπάρχει κάποιος για να διευθύνει το καράβι. Γιατί αν είναι πολλοί (δηλαδή μόνο η συνοδική διοίκηση της Εκκλησίας), κάποιος θα θέλει προς τα αριστερά, ο άλλος θα θέλει προς τα δεξιά, πράγμα που θα οδηγήσει σε πλήρες αδιέξοδο και χάος. Και αυτός που αγαπά το χάος είναι ο Διάβολος. Ο Μητροπολίτης Φιλιππουπόλεος Νικόλαος είναι οπαδός του Διαβόλου, ότι κηρύττει ακριβώς τις απόψεις του;
Φυσικά, αυτά που ισχυρίζεται ο Μητροπολίτης Νικόλαος είναι μέρος της ρωσικής εκκλησιολογικής αιρετικής εκκλησιαστικής προπαγάνδας. Είναι σημαντικό να πούμε ότι «αλάθητες» λύσεις στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν υπάρχουν!!! Αυτό αποδεικνύεται από πολλές αποφάσεις της Εκκλησίας που ελήφθησαν στο παρελθόν, θεωρήθηκαν σωστές τότε και αργότερα ανατράπηκαν. Και υπάρχουν και εκείνοι που ενεργούν και σήμερα, αν και κάνουν λάθος, αλλά η Εκκλησία δεν έχει το θάρρος να τους ακυρώσει. Άλλο θέμα. Μόνο ο Θεός είναι αναμάρτητος! Και οι αποφάσεις που υπαγορεύει ο ίδιος ο Θεός (δια του Ιησού Χριστού), μόνο που είναι αναμάρτητες, γιατί δεν περιέχουν μίσος και μίσος, αλλά μόνο αγάπη, ειρήνη και ενότητα. Η δήλωση του Νικολάου είναι παράλογη, και γι’ αυτό και μόνο πρέπει να ακυρώσω το πτυχίο μου στην Ορθόδοξη θεολογία. Άλλο είναι ότι ο Νικόλαος, που δεν έλαμψε ούτε με στοιχειώδεις θεολογικές και κοσμικές γνώσεις, θεωρούσε πάντα τον εαυτό του κριτήριο ορθότητας και αλάθητου και έδειχνε με τις πράξεις και τις δηλώσεις του ότι, κατά τη γνώμη του, όλοι οι άλλοι ήταν ανίκανοι και λάθος.
Επίσης, είναι ενδιαφέρον γιατί ο Μητροπολίτης Νικόλαος μιλά πάντα για συνοδικότητα, αλλά παίρνει πάντα μονομερείς αποφάσεις. Δεν συμβουλεύεται ποτέ τους πιστούς και τους εγγράμματους θεολόγους, ιερείς και ειδικούς της επισκοπής του όταν πρέπει να λάβει οποιαδήποτε διοικητική απόφαση. Και ακριβώς γι’ αυτό βασιλεύει η πλήρης καταστροφή στη μητρόπολη του. Οι ναοί είναι άδειοι, ο κόσμος αηδιάζει από τη συμπεριφορά του μητροπολίτη και του κλήρου του.
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: «Ότανπηγαίνετε στην Κωνσταντινούπολη, Δέσποτα, και μεταφέρετε στον θρόνο του Αγίου Ανδρέα του Αποστόλου την αγάπη μας για τη Μητέρα μας Εκκλησία και για τον Παναγιώτατο Βαρθολομαίο, Οικουμενικό Πατριάρχη και Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως – Νέας Ρώμης. „
ΣΧΟΛΙΟ DOXOLOGIA INFONEWS: Πρέπει να πούμε ότι αυτή η δήλωση του Μητροπολίτη Νικολάου είναι εξαιρετικά υποκριτική. Όταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επισκέφθηκε τη Βουλγαρία το 2015, ο Νικόλαος δήλωσε τα εξής στην ομιλία του στις 12 Νοεμβρίου 2015:
„Ο Οικουμενικός Πατριάρχης αντιμετωπιζόταν σχεδόν σαν αρχηγός κράτους, κάτι που δεν είναι. Στα ΜΜΕ τον αποκαλούν συχνά «πάπα» της Ανατολικής Εκκλησίας ή «Κεφαλή της Ορθοδοξίας». Μια βλάσφημη δήλωση. Αυτό δείχνει μια βαθιά παρανόηση του εκκλησιαστικού χαρακτήρα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που βασίζεται στην αρχή της απόλυτης ισότητας μεταξύ των πατριαρχών, κανένας από τους οποίους δεν έχει περισσότερα δικαιώματα από τους άλλους. Ο Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, σύμφωνα με έναν αρχαίο κανόνα, έχει «πρωτείο τιμής» και είναι «πρώτος μεταξύ ίσων», πράγμα που δεν του δίνει περισσότερα δικαιώματα στην Εκκλησία από ό,τι έχει κανένας ορθόδοξος πατριάρχης. Σε περίπτωση που εκπρόσωποι του βουλγαρικού κράτους ή βουλγαρικών κοσμικών οργανώσεων συμπεριφέρονται σε έναν συγκεκριμένο Ορθόδοξο πατριάρχη με διαφορετικό τρόπο από τον τρόπο που συμπεριφέρονται στον δικό τους Πατριάρχη Βουλγαρίας και επισκόπους, αυτό απλώς δυσφημεί τους εν λόγω κοσμικούς εκπροσώπους. Δυστυχώς, όταν δίνει σημασία σε κάποιον που δεν έχει, μπορεί να οδηγηθεί στον πειρασμό και την αποπλάνηση, εκμεταλλευόμενος και καταχρώνοντας την αφέλεια όσων τον επαινούν. Αυτό που μπορεί να κάνει η Εκκλησία σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να προσεύχεται ήσυχα στον Κύριο για τη διάκριση των ψυχών και τον κατευνασμό των παθών„; « Είναι καιρός η χώρα μας να μάθει λίγο αυτοσεβασμό. Κάτι που συνεπάγεται επίσης την παρουσία κάποιου σεβασμού προς το πατρικό μας Βουλγαρικό Πατριαρχείο -συμπεριλαμβανομένης, παρεμπιπτόντως, της μεταχείρισης του πατριάρχη και των επισκόπων του ως απολύτως ισότιμων με όλους, τονίζω – όλων ανεξαιρέτως των πατριάρχων και επισκόπων στον κόσμο.“
Είναι καλό που ο Μητροπολίτης Νικόλαος αναφέρει με κάποιο πλεονέκτημα ότι το Πατριαρχείο Βουλγαρίας είναι η πρωτότοκη κόρη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά είναι σημαντικό να γνωρίζει ο Φιλ/πολεως ότι η εν Βουλγαρία Ορθόδοξη Εκκλησία πρέπει να συμπεριφέρεται σαν πρωτότοκη κόρη και ότι οι επίσκοποι της θα πρέπει να συμπεριφέρονται με αξιοπρέπεια και να δίνουν παράδειγμα στις εναπομείνασες κόρες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εκπληρώνοντας τα κανονικά τους καθήκοντα και σεβόμενοι τη Μητέρα Εκκλησία και το ποίμνιό τους.
Δεν υπάρχει περίπτωση ένας άνθρωπος που υβρίζει το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τον Προκαθήμενό του εδώ και χρόνια να οικοδομήσει μια κανονική θέση σε αυτό το θέμα από τη μια μέρα στην άλλη. Απλώς το ρωσικό λόμπι αρχίζει να αποδυναμώνεται και οι μαριονέτες του στη Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας αναζητούν τη σωτηρία, εξάλλου το ρωσικό ρούβλι χάνει την αξία του. Ωστόσο, είναι σημαντικό ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν πιστεύει ποτέ σε «λύκους με πρόβατα».
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της προσφώνησης του Μητροπολίτη Φιλιππούπολης Νικολάου προς τον Μητροπολίτη Γέροντος Χαλκηδόνος Εμμανουήλ:
«Σεβασμιώτατε, αγαπητοί εν Κυρίω Ιησού Χριστέ, Δέσποτα Εμμανουήλ,
Ευλογημένος είναι αυτός που έρχεται στο όνομα του Κυρίου! Χαιρόμαστε ολόψυχα και ολόψυχα που σήμερα έχουμε ανάμεσά μας τον επίσκοπο και επικεφαλής ενός από τους πιο φημισμένους θρόνους στον ορθόδοξο κόσμο – τον πρεσβύτερο μητροπολίτη Χαλκηδόνας. Από τότε επιθυμούμε να καλωσορίσουμε τον Σεβασμιώτατο και να τελέσουμε μαζί του τη Θεία Ευχαριστία. Χαιρόμαστε που ο Θεός έκανε αυτή την επιθυμία μας να πραγματοποιηθεί και σε ευχαριστούμε, Επίσκοπε, που μας έκανες την τιμή να επισκεφτείς την Μητρόπολη Φιλιππούπολης. Τίποτα στη ζωή της εκκλησίας δεν είναι τυχαίο. Δεν είναι τυχαίο που επιλέξατε να μας επισκεφτείτε ακριβώς την ημέρα που η Ορθόδοξη Εκκλησία υποκλίνεται μπροστά στον θυσιαστικό άθλο των Αγίων Κίρικ και Ιουλίτας και ακριβώς στο μοναστήρι που είναι αφιερωμένο στα ονόματά τους.
Το μοναστήρι αυτό, Δέσποτα, είναι μαρτυρικό μοναστήρι. Χτισμένο τον 16ο αιώνα, απολάμβανε πλούσια μοναστική ζωή μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Τελευταία ήταν καταφύγιο για ιερείς – μετανάστες από τη Ρωσία, που εκδιώχθηκαν από την κόκκινη μπολσεβίκικη τρομοκρατία μετά το 1917. Με την έλευση της κομμουνιστικής εξουσίας και στη Βουλγαρία, οι κοσμικοί άρχοντες της εποχής εκείνης έκαναν ό,τι ήταν δυνατό για να διώξουν τους μοναχούς από αυτήν και με κάθε τρόπο να αποτρέψει την αποστολή διάσωσης αυτής της κατοικίας του Θεού. Το 1980, η τότε κοσμική εξουσία σκέφτηκε τη μεγαλομανή ιδέα να μετατρέψει αυτό το μοναστήρι σε Παγκόσμια Ακαδημία Αρχιτεκτονικής. Έχουμε έγγραφα που δείχνουν πώς οι κομμουνιστικές αρχές διέταξαν να ασκηθεί πίεση στον τότε Μητροπολίτη Φιλιππούπολης Βαρλαάμ για να παραδώσει το μοναστήρι σε κοσμικές οργανώσεις. Όπως ήταν φυσικό δεν είχε γίνει ακαδημία. Όταν ανέλαβα τον Μητροπολιτικό Καθεδρικό Ναό της Φιλιππούπολης, αυτά τα κτίρια μετατράπηκαν σε φάτνη και οι τότε ιδιοκτήτες σκέφτηκαν σοβαρά να πουλήσουν το μοναστήρι. Ήταν στο χέρι μας αν θα το ανεχόμασταν ή θα παλέψουμε για να το πάρουμε πίσω. Το πίτουρο μας ήταν πνευματικό. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σε όλη την επισκοπή μας προσεύχονταν για χρόνια για να επιστραφεί το μοναστήρι. Ο Θεός άκουσε τις προσευχές μας και με τη χάρη Του καταφέραμε να επαναφέρουμε αυτό το μοναστήρι στους κόλπους της Αγίας Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, όπου θα παραμείνει για πάντα. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σε όλη την επισκοπή μας προσεύχονταν για χρόνια για να επιστραφεί το μοναστήρι. Ο Θεός άκουσε τις προσευχές μας και με τη χάρη Του καταφέραμε να επαναφέρουμε αυτό το μοναστήρι στους κόλπους της Αγίας Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, όπου θα παραμείνει για πάντα. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σε όλη την επισκοπή μας προσεύχονταν για χρόνια για να επιστραφεί το μοναστήρι. Ο Θεός άκουσε τις προσευχές μας και με τη χάρη Του καταφέραμε να επαναφέρουμε αυτό το μοναστήρι στους κόλπους της Αγίας Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, όπου θα παραμείνει για πάντα.
Σας λέω αυτή την ιστορία γιατί πήρα μερικά μαθήματα από αυτήν. Πρώτον, ότι ό,τι προορίζεται στον Θεό, ακόμη και αν χαθεί, μπορεί να επιστραφεί, αν όλο το εκκλησιαστικό σώμα το επιθυμεί ειλικρινά και με την καρδιά του κάνει μια προσευχή στον Θεό για βοήθεια. Το δεύτερο είναι ότι κανένα καθεστώς, αν είναι εναντίον του Θεού, δεν είναι αιώνιο, αιώνια είναι μόνο η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία, έναντι της οποίας δεν θα επικρατήσουν οι πύλες της κόλασης. Τρίτον, ότι όταν το έργο είναι σωστό, ο Θεός κάνει δυνατό ό,τι είναι αδύνατο για τον άνθρωπο. Και τέταρτον, ότι ο εκκλησιαστικός λαός δεν μπορεί να φοβάται τίποτα και κανέναν. Καθήκον των επισκόπων είναι να του δώσουν ένα προσωπικό παράδειγμα, υπερασπίζοντας άφοβα τις αρχές της πίστης μας, τηρώντας τα δόγματα, μην παρεκκλίνοντας ούτε ένα γιώτα από τους κανόνες και κατευθύνοντας έτσι τον λαό στον Ιησού Χριστό, που είναι η Οδός, ο Αλήθεια και Ζωή.
Σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς, είναι πολύ σημαντικό εμείς, οι επίσκοποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, να στεκόμαστε σταθεροί στα αξιώματα στα οποία μας έχει τοποθετήσει ο Θεός και να φυλάμε τα μέρη του ποιμνίου του Θεού που μας εμπιστεύτηκαν.
Είναι εξίσου σημαντικό εμείς, οι επίσκοποι όλου του Ορθόδοξου κόσμου, να είμαστε ενωμένοι μεταξύ μας, όπως ήταν ενωμένοι οι προκάτοχοί μας όταν έπρεπε να υπερασπιστούν την πίστη και την Εκκλησία. Έχω αναρωτηθεί γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι τόσο ανθεκτική στους ανέμους του χρόνου; Και η απάντηση, νομίζω, είναι: δεν υπάρχει κέντρο διοίκησης (κέντρο κομάντου – σσ. Dox.) εδώ για να εκδίδει εντολές. Κανείς εδώ δεν αναιρεί στον εαυτό του το δικαίωμα να είναι η τελική πηγή της αλήθειας. Εδώ, κάθε φωνή εκτιμάται εξίσου και εξίσου σημαντική και έχει το δικαίωμα να ακουστεί. Ναι, οι αποφάσεις στην Ορθόδοξη Εκκλησία λαμβάνονται αργά, αλλά όταν λαμβάνονται συλλογικά, είναι αλάνθαστες.
Η φωνή του Αγίου Πνεύματος ακούγεται στη σύναξη της εκκλησίας, όπως ακούστηκε στις μεγάλες συνόδους της αρχαιότητας, αλλά και στη συνέχεια μέσω της αδελφικής επικοινωνίας μεταξύ των επισκόπων όλου του ορθόδοξου κόσμου, βασισμένη στον αλληλοσεβασμό, την πεποίθηση ότι μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες, ότι έχουμε τον ίδιο στόχο και εν τέλει αγάπη ο ένας για τον άλλον και η αγάπη μας για τον Ιησού Χριστό.
Ως εκ τούτου, σήμερα, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι απαραίτητο να διατηρήσουμε ενεργό διάλογο μεταξύ των κατά τόπους Ορθόδοξων Εκκλησιών και να βοηθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να ξεπεράσουμε τους κινδύνους που κρέμονται πάνω από την Εκκλησία. Εμείς στη Μητρόπολη Φιλιππούπολης, και πιστεύω ότι όλοι οι αδελφοί μας στις Ιερές Μητροπόλεις της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, είμαστε ανοιχτοί σε έναν τέτοιο διάλογο με βάση τις αρχές που αναφέρθηκαν παραπάνω. ότι μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες, ότι έχουμε τον ίδιο σκοπό και τελικά την αγάπη μας ο ένας για τον άλλον και την αγάπη μας για τον Ιησού Χριστό.
Ως εκ τούτου, σήμερα, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι απαραίτητο να διατηρήσουμε ενεργό διάλογο μεταξύ των τοπικών ορθόδοξων εκκλησιών και να βοηθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να ξεπεράσουμε τους κινδύνους που κρέμονται πάνω από την Εκκλησία. Εμείς στη Μητρόπολη Φιλιππούπολης, και πιστεύω ότι όλοι οι αδελφοί μας στις επισκοπές της Μητρόπολης της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, είμαστε ανοιχτοί σε έναν τέτοιο διάλογο με βάση τις αρχές που αναφέρθηκαν παραπάνω. ότι μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες, ότι έχουμε τον ίδιο σκοπό και τελικά την αγάπη μας ο ένας για τον άλλον και την αγάπη μας για τον Ιησού Χριστό. Ως εκ τούτου, σήμερα, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι απαραίτητο να διατηρήσουμε ενεργό διάλογο μεταξύ των τοπικών ορθόδοξων εκκλησιών και να βοηθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να ξεπεράσουμε τους κινδύνους που κρέμονται πάνω από την Εκκλησία. Εμείς στη Μητρόπολη Φιλιππούπολης, και πιστεύω ότι όλοι οι αδελφοί μας στις επισκοπές της Μητρόπολης της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, είμαστε ανοιχτοί σε έναν τέτοιο διάλογο με βάση τις αρχές που αναφέρθηκαν παραπάνω.
(Ὀταν) Πηγαίνετε στην Κωνσταντινούπολη, Δέσποτα, και μεταφέρετε στον θρόνο του Αγίου Ανδρέα του Αποστόλου την αγάπη μας για τη μητέρα μας εκκλησία και για τον Παναγιώτατο Βαρθολομαίο, Οικουμενικό Πατριάρχη και Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως – Νέας Ρώμης. Γνωρίζουμε ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο τρέφει επίσης τα ίδια συναισθήματα για την πρωτότοκη κόρη του – τη Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι βαφτιστήκαμε από τον ίδιο τον Άγιο Πατριάρχη Φώτιο.
Δεν μπορούμε παρά να γεμίσουμε με ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι σε εμάς ανατέθηκε η διατήρηση του έργου των αγίων αδελφών Κυρίλλου και Μεθοδίου. Δεν υπάρχει περίπτωση το Οικουμενικό Πατριαρχείο να έχει ξεχάσει ότι χάρη στο γεγονός ότι το έργο τους διατηρήθηκε εδώ, από εδώ ξεκίνησε η ένταξη των σλαβικών εδαφών στο Βορρά και την Ανατολή στην Αγία Ορθοδοξία, καθώς και ότι οι κληρικοί μας συμμετείχε ενεργά σε αυτή την υπόθεση, για το οποίο έχουν διακριθεί με ιερότητα.
Δεν υπάρχει περίπτωση σε όλες αυτές τις αλληλεπιδράσεις να μην δούμε την παρέμβαση του Θεού και το θέλημα του Θεού στο οποίο υποκλίνουμε. Στη χιλιετή σχέση μεταξύ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, υπάρχει μόνο μια μεμονωμένη, σύντομη στιγμή δυσαρμονίας. Συνέβη επειδή επετράπη σε κοσμικούς παράγοντες να παρεμβαίνουν στις εκκλησιαστικές υποθέσεις, οι οποίοι, επιδιώκοντας τους πολιτικούς τους στόχους, διατάραξαν τη σχέση της μητέρας με την πρωτότοκη κόρη της.
Δεν είναι τυχαίο που αναφέρω τον Άγιο Πατριάρχη Φώτιο. Είναι πρόνοια του Θεού για εμάς να βαπτιστούμε και να διδασκόμαστε όχι από κανέναν, αλλά από αυτόν προσωπικά. Τηρούμε τις διαθήκες του άγιες και θυμόμαστε αυτολεξεί όσα μας είπε. Και αν ο Πατριάρχης Φώτιος είχε ορισμένες ελπίδες για τον βουλγαρικό λαό και τη βουλγαρική εκκλησία, τότε εμείς, οι Βούλγαροι επίσκοποι, είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες που μας ανέθεσε πριν από έντεκα και μισό αιώνες και να διδάξουμε σε όλους την αγάπη με που μας έφερε.
Ο Θεός να προστατεύει τον Ιερό Πατριαρχικό θρόνο Κωνσταντινουπόλεως και Οικουμενικό, ο Θεός να σου χαρίζει υγεία και ευλογημένη επιτυχία, Δέσποτα, και να μη σταματήσει να χύνει το έλεός του στον μεγάλο Καθεδρικό Ναό της Χαλκηδόνος, να ευλογεί ο Θεός την επισκοπική εκκλησία της Φιλιππούπολης και όλους όσους χαίρονται και προσεύχονται σήμερα μαζί μας.»
