Μια εξιστόρηση για την Ορθόδοξο πίστη, τις πνευματικές ρίζες, την εν Χριστώ αδελφική αγάπη και την ιερατική διακονία εκτός των ορίων της Πατρίδος
Υπάρχουν τόποι οι οποίοι δεν αποτελούν απλώς μέρος του γεωγραφικού χάρτου, αλλά ζώσες μαρτυρίες της ιστορίας, της πίστεως και της πνευματικής μνήμης ενός έθνους. Ένας τέτοιος τόπος είναι η αρχαία πόλη της Αδριανουπόλεως – μια πόλη όπου μέχρι σήμερα κτυπά η βουλγαρική καρδιά, και η κρούση των κωδώνων των βουλγαρικών ορθοδόξων ναών υπομιμνήσκει τις γενεές των προγόνων μας, οι οποίοι διετήρησαν την πίστη, τη γλώσσα και την εθνική τους αξιοπρέπεια.
Δι΄ εμέ, τον ιερέα Άγγελο Γκεοργκίεφ της Ιεράς Μητροπόλεως Στάρας Ζαγόρας, η ευκαιρία να επιτελώ τις ιερές ακολουθίες στους βουλγαρικούς ορθοδόξους ναούς της Αδριανουπόλεως δεν αποτελεί απλώς ιερατικό καθήκον, αλλά υψίστη πνευματική τιμή, ευλογία και βαθύτατη προσωπική συγκίνηση.
Η χαριτόβρυτος αυτή διακονία πραγματοποιείται κατόπιν της σεπτής αρχιποιμαντικής ευλογίας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Στάρας Ζαγόρας κ.κ. Κυπριανού και του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αδριανουπόλεως κ.κ. Αμφιλοχίου – δύο αξίων αρχιποιμένων, των οποίων η ευλογία αποτελεί μαρτυρία της εν Χριστώ αδελφικής αγάπης, της πνευματικής ενότητος και των μακραιώνων δεσμών μεταξύ της Βουλγαρικής και της Κωνσταντινουπόλεως Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Κάθε φορά που διέρχομαι τον ουδό του βουλγαρικού Ιερού Ναού των Αγίων Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης στην Αδριανούπολη, η καρδιά μου πληρούται από ιδιαίτερη ευλάβεια. Εδώ, ο άνθρωπος αισθάνεται όχι μόνον την ιερή σιγή του οίκου του Θεού, αλλά και τις προσευχές γενεών Βουλγάρων, οι οποίοι έκλιναν γόνυ ενώπιον της Αγίας Τραπέζης, αιτούμενοι το θείον έλεος, την προστασία και την παραμυθία.
Όταν ίσταμαι προ της Αγίας Τραπέζης και εκφωνώ τα λόγια της Θείας Λειτουργίας στην πάτριο βουλγαρική γλώσσα, διακατέχομαι από ένα συναίσθημα το οποίο δυσκόλως περιγράφεται με λόγια.
Διότι τις στιγμές εκείνες δεν λειτουργώ μόνον δια τους παρισταμένους εν τω ναώ. Εν προσευχή εγγίζω τη μνήμη των προγόνων μας, την ακλόνητη πίστη τους και εκείνο το βουλγαρικό πνεύμα, το οποίο ο χρόνος και οι ιστορικές περιπέτειες δεν κατώρθωσαν να εξαλείψουν.
Ιδιαίτερη χαρά και πνευματική στήριξη στην εν λόγω διακονία μού παρέχουν δύο νέοι και αφοσιωμένοι βοηθοί – ο υποδιάκονος Μπορισλάβ Πέτκοφ από την πόλη της Στάρας Ζαγόρας και ο υποδιάκονος Καλογιάν από την πόλη του Χάρμανλι.
Μετά του ζήλου, της ευλαβείας και της ειλικρινούς αγάπης τους προς την Αγία Ορθόδοξο Εκκλησία, συνεπικουρούν στις ιερές ακολουθίες και συμβάλλουν στην ευπρέπεια και τη μεγαλοπρέπειά τους.
Δια εμέ, η παρουσία τους ενέχει ιδιαίτερη σημασία. Αποτελεί τεκμήριο ότι οι νέοι άνθρωποι δύνανται να καταστούν άξιοι συνεχιστές της ορθοδόξου παραδόσεως, να φέρουν στις καρδιές τους την πίστη του Χριστού και μετά χαράς να αφιερώνουν τον χρόνο και τις δυνάμεις τους στη διακονία του Θεού.
Εγκάρδιες ευχαριστίες εκφράζω και προς το Γενικό Προξενείο της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας στην Αδριανούπολη, στο πρόσωπο της Γενικής Προξένου κ. Ραντοσλάβα Καφετζίισκα, δια την ευγενή συνδρομή, την προσοχή και την υποστήριξη που παρέχονται κατά την επιτέλεση αυτού του πνευματικού έργου.
Η στάση αυτή αποτελεί έκφραση όχι μόνον θεσμικής δεσμεύσεως, αλλά και σεβασμού προς τη βουλγαρική πνευματική και ιστορική κληρονομιά, η οποία συνεχίζει να ζει πέραν των ορίων της Πατρίδος μας.
Διότι οι βουλγαρικοί ορθόδοξοι ναοί στην Αδριανούπολη δεν είναι απλώς αρχιτεκτονικά μνημεία. Είναι ζώσες πνευματικές εστίες, στις οποίες συνεχίζει να φλέγεται η λαμπάδα της βουλγαρικής ορθοδόξου πίστεως.
Και όταν σε αυτούς αντηχεί εκ νέου η προσευχή στη βουλγαρική γλώσσα, όταν αναπέμπεται το ευώδες θυμίαμα και ακούγεται η ιερατική ευλογία «Ειρήνη πάσι!», ο άνθρωπος κατανοεί ότι τα πνευματικά όρια ενός έθνους δεν μετρώνται με χιλιόμετρα.
Μετρώνται με την πίστη, με τη μνήμη και με την αγάπη.
Οι πλέον συγκινητικές στιγμές δια εμέ παραμένουν εκείνες κατά τις οποίες, μετά την απόλυση της Θείας Λειτουργίας, βλέπω στα όμματα των εκκλησιαζομένων τη χαρά της κοινής προσευχής. Τότε συνειδητοποιώ έτι εντονότερα πόσο σημαντικό είναι να διατηρείται ο πνευματικός σύνδεσμος μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, μεταξύ της Βουλγαρίας και των ιστορικών της σεβασμάτων.
Πιστεύω ότι κάθε τελεσθείσα Θεία Λειτουργία στην Αδριανούπολη αποτελεί μια μικρή, πλην όμως σημαντική ψηφίδα ενός μεγάλου πνευματικού έργου – του έργου της διαφυλάξεως της ορθοδόξου πίστεως, της βουλγαρικής μνήμης και της χριστιανικής αγάπης.
Ως ιερεύς δεν επιζητώ προσωπικό έπαινο ή αναγνώριση. Δι΄εμέ, η μεγίστη ανταμοιβή είναι η ευκαιρία να λατρεύω τον Θεό, να αναπέμπω δεήσεις υπέρ υγείας και σωτηρίας των ανθρώπων και να είμαι, έστω και ελάχιστος, συνεχιστής του έργου εκείνων των αξίων κληρικών, οι οποίοι προ ημών εφύλαξαν την ορθόδοξο πίστη στα χώματα αυτά.
Ευχαριστώ τον Παντεπόπτη και Πολυέλεον Θεό, Όστις με αξιώνει αυτής της ευλογημένης ευκαιρίας.
Ευχαριστώ τους δύο Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες – Κυπριανό και Αμφιλόχιο – δια την αρχιποιμαντική τους ευλογία και την πνευματική τους εμπιστοσύνη.
Ευχαριστώ τη Γενική Πρόξενο κ. Ραντοσλάβα Καφετζίισκα δια την αγαθή διάθεση και τη συνεργασία.
Ευχαριστώ τους υποδιακόνους Μπορισλάβ Πέτκοφ και Καλογιάν δια την αφοσίωση, τον ζήλο και την αδελφική τους συμπαράσταση.
Και προπαντός ευχαριστώ πάντας τους ευσεβείς χριστιανούς, οι οποίοι δια της προσευχής και της αγάπης τους γίνονται κοινωνοί αυτού του ιερού έργου.
Διότι ο ναός είναι ζωντανός τότε μόνον, όταν σε αυτόν αναπέμπεται προσευχή. Το έθνος είναι πνευματικώς ισχυρό τότε, όταν ενθυμείται τις ρίζες του. Και η πίστη είναι ζώσα τότε, όταν παραδίδεται μετ’ αγάπης από γενεά σε γενεά.
Είθε ο Οικτίρμων Κύριος να ευλογήσει αυτή την ταπεινή μας διακονία, να κρατύρει τους πνευματικούς δεσμούς μεταξύ των ορθοδόξων χριστιανών και να δωρίζει ειρήνη, υγεία και ευημερία στους δύο γείτονες λαούς μας.
Είθε να μη σβήσει ποτέ η ακοίμητος κανδήλα της ορθοδόξου πίστεως στους βουλγαρικούς ναούς της Αδριανουπόλεως!
Και είθε επί πολλά έτη ακόμη, υπό τους ιερούς αυτών θόλους, να αντηχεί στην πάτριο γλώσσα μας ο αγγελικός ύμνος:
«Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης Σου!»
Διότι όπου υπάρχει πίστη, υπάρχει ελπίδα. Όπου υπάρχει προσευχή, υπάρχει αγάπη. Και όπου είναι ο Χριστός, δεν υπάρχει ξένη γη δια την ανθρώπινη καρδιά.
Μετ’ ευχών, ευχαριστίας και ποιμαντικής αγάπης,
Ιερεύς Άγγελος Γκεοργκίεφ
Ιερά Μητρόπολις Στάρας Ζαγόρας
Πόλις Αδριανουπόλεως, Δημοκρατία της Τουρκίας
