Αρχειακή έρευνα σχετικά με την πρακτική των διπλών (ή και τριπλών) χειροτονιών και τη διαμόρφωση της λατρείας του ιδιαίτερου χαρίσματος του πατριάρχη στη μεσαιωνική Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία“
__
Πολύ σπουδαίο άρθρο αυτό. Αναδεικνύει μια ζοφερή, εξ επόψεως κανονικού δικαίου και εκκλησιολογίας, ιστορική πραγματικότητα και πρακτική αιώνων στη Ρωσική Εκκλησία, την οποία μέχρι σήμερα όλοι προσπερνούσαμε χάριν της ενότητος…
Αφού λοιπόν οι Μοσχοβίτες άρχισαν να μας κουνάνε το δάκτυλο περί „κανονικότητος“, ίσως ήλθε η ώρα να τους υπενθυμίσουμε ότι κατά άκρα οικονομία οι ίδιοι είναι μια κανονική Εκκλησία, ότι έχουν παραβιάσει σωρεία αρχαίων κανόνων της Εκκλησίας, ακόμη και αποστολικών, που απαγορεύουν την αναχειροτονία, ότι τελικώς, είναι οι τελευταίοι που μπορούν να έχουν ενστάσεις ή να κρίνουν επί κανονικών ζητημάτων.
Ότι, το κυριώτερο, αυτοί που με θράσος ομιλούν περί „παπισμού“ του Οικουμενικού Πατριάρχου, είναι οι ίδιοι που, από το μεσαίωνα ήδη, χειροτονούσαν για… τέταρτη φορά (δηλαδή, τον ήδη Επίσκοπο ξαναχειροτονούσαν ως… πατριάρχη, όχι απλή ενθρόνιση…) τον εκάστοτε πατριάρχη τους, θεωρώντας ότι έχει „ανώτερη“ ιερωσύνη από τους λοιπούς επισκόπους, δηλαδή ό,τι ακριβώς πιστεύουν οι Λατίνοι για τον Ρώμης…
Είναι δικό μας έλλειμμα ότι δεν έχουμε αναδείξει αυτά τα ζητήματα. Και μια που τελείωσαν οι „γλύκες“ με τους Μοσχοβίτες, το 2016, ώρα να τους τα τρίψουμε στη μούρη…